گفت و شنود با مبلغ نمونه(2)
21 بازدید
مصاحبه کننده : فصلنامه اشراق اندیشه
محل مصاحبه : معاونت تبلیغ
نحوه تهیه : فردی
محل انتشار : فصلنامه اشراق اندیشه
تعداد شرکت کننده : 0

حجت الاسلام عسگر آقایی متولد سال 1362 تبریز
در سال 1380 در حوزه علمیه امام صادق علیه السلام (آذربایجان شرقی - اهر) پذیرش شدند.
در سال 1383 وارد حوزه علمیه امام صادق علیه السلام (خوراسگان) شده و پس از آن در سال 1388 در پایه نهم وارد حوزه علمیه امام صادق علیه السلام (اصفهان) گردیده اند،
هم اکنون نیز در پایه 10  حوزه علمیه امام صادق علیه السلام (اصفهان) مشغول به تحصیل هستند.
آموزش زبان چینی را از سال 1386 در دفتر تبلیغات اسلامی قم شعبه اصفهان شروع کرده و پس از اتمام دوره در سال 1388 با یک گروه هشت نفره برای تقویت زبان چینی به دانشگاه پکن ،  - دانشگاه زبان و فرهنگ پکن – عزیمت نموده و درآنجا زیر نظر پنج استاد چینی به مدت یک ماه  آموزش دیده و مدرک شرکت در زبان چینی دانشگاه پکن را اخذ نمودند.
بنده تا کنون سه بار به چین رفته ام (یکبار برای تحصیل و تبلیغ و دو بار برای تبلیغ شیعه به زبان چینی)، بار اول به پایتخت چین پکن و دوبار به شهر دوم چین  شانگهای سفر کردم که در شانگهای در نمایشگاه اکسپو 2010 در غرفه ایران و در خود شهر به تبلیغ شیعه مشغول بودم.
مبلّغ شیعه به زبان چینی برای شیعه به اندازه ای کم است که وقتی بنده وبلاگی به زبان چینی  ایجاد نمودم؛ وبلاگ بنده اولین وبلاگ شیعه به زبان چینی شد. انشاء الله طلاب دیگری نیز در این زمینه فعالیت کنند تا دست در دست هم بتوانیم مبلغین زبانی و عملی خوبی برای شیعه باشیم و همانطوری باشیم که امام صادق (علیه السلام) در احادیث ذیل فرمودند:
«كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِكُمْ لِیَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاةَ وَ الْخَیْرَ فَإِنَّ ذَلِكَ دَاعِیَةٌ»   
«مَعَاشِرَ الشِّیعَةِ كُونُوا لَنَا زَیْناً وَ لَا تَكُونُوا عَلَیْنَا شَیْناً قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً وَ احْفَظُوا أَلْسِنَتَكُمْ وَ كُفُّوهَا عَنِ الْفُضُولِ وَ قَبِیحِ الْقَوْل»‏  
برای برقراری ارتباط با دیگر ملت ها باید زبان آنها را بلد باشیم تا وقتی خواستیم از مذهب مان بگوییم و دفاع کنیم بتوانیم علت شیعه بودن  خود را به زبان خودشان بیان کنیم.
در حین تبلیغ اتفاقات زیادی برای مبلغ پیش می آید که بعد تبدیل به خاطره های شیرین می شود
فراموش نمی کنم در سفر اول برای دیدن مسجدی در چین رفته بودم که زمان نماز رسید و امام جماعت مسجد هنوز نرسیده بود، وقتی با مسلمانان آن مسجد آشنا شدم با اینکه به مردم عرض نمودم که من شیعه هستم و آنها سنی حنفی بودند و هنوز دقایقی از تأخیر امام نگذشته بود؛ به اصرار بنده را امام جماعت خود نمودند. بنده هم نماز خود را با اذان و اقامه شیعه ها بجا آوردم و نماز را همان نماز خودمان (نماز شیعه) خواندم؛ همه آنها هم اقتدا کردند و نمازشان را خواندند. بعد از نماز بعضی پرسیدند: نمازمان کمی فرق نمود؟ بنده عرض کردم تفاوت در مستحبات بود و ایشان هیچ اعتراضی نکردند.
پس از برگزاری نماز، امام جماعتشان که نامش علی مرتضی (حنفی مذهب) بود آمد و از بنده صمیمانه پذیرایی نمود و وقتی فهمید که ایرانیم کتابی به زبان فارسی به من نشان داد و نیز چند کتاب به زبان چینی هم به من هدیه داد.




طبقه بندی: خلق و خوی طلبگی، 
برچسب ها: خاطرات تبلیغ،

آدرس اینترنتی